klik op de foto/titel voor meer info | scroll naar beneden voor categorieën
DE LINKS VERWIJZEN DOORGAANS NAAR SPOTIFY. ZELF GEBRUIK IK DE APP POCKETCASTS
Een zoektocht naar de geheimzinnige maker van het “vreemdste kleurboek aller tijden", tevens een zoektocht naar mensen met wie ik hierover kan praten.
Ooo, de jaren negentig. Toen je als twaalfjarige gewoon nog naar een sekslijn kon bellen waar een geile veertiger je vragen stelde die je met de beste wil van de wereld niet kon beantwoorden (waar zitten mijn vingers in?).
Dit soort dingen gebeurt dus niet alleen in films. Dit soort mensen bestaat dus echt. Sommige recensies noemden het verhaal van Hans over the top. De werkelijkheid is echter altijd vele malen vreemder dan fictie. Zoveel is in elk geval wel duidelijk.
The Scaredy Cats Horror Show is de leukste en minst enge show over horror ooit gemaakt. En ik kan het niet weten, want ik ben totaal geen kenner. Maar luister deze podcast toch maar.
Heeft Tom Hanks écht gezegd dat hij dead eyes had? Wat is dat eigenlijk, dead eyes? Vinden zijn vrienden ook dat hij dead eyes heeft? Connor gaat zijn trauma te lijf en ontrafelt het “ontzettend stompzinnige” mysterie van zijn ontslag twintig jaar na dato, in drieëndertig afleveringen waarin hij met een hele keur aan komieken, acteurs en andere Hollywood-ingewijden spreekt.
Stand-up comedian Wouter Monden interviewt collega’s over shows en momenten uit hun carrière die ze zelf liever waren vergeten. En er komt nogal wat voorbij: geboekt worden op een bedrijfsuitje en dan een dag van tevoren te horen krijgen dat je absoluut geen grappen mag maken over de baas, het bedrijf, de regio, religie, seks, politiek, kinderen en dieren; dronken mensen die door je show heen schreeuwen; terugkomende (dronken) bezoekers die steeds de clue van al je grappen voorzeggen; en een dagvoorzitter die je na jouw optreden afkondigt met: “Nou. Dit was blijkbaar ‘humor’.”
Vrolijke podcast waarin host Greg Jenner elke aflevering een historisch figuur (of onderwerp) bespreekt met een kenner en een komiek.
In 1982 wordt punkmuzikant Billy Balls doodgeschoten in zijn appartement in East Village, New York. De moord wordt nooit opgelost. Decennia later gaat iO Tillett Wright op zoek naar antwoorden. Een prachtige podcast over hoe rouw identiteit vormgeeft, en andersom. Het inkijkje in de chaos van New York (en de punkscene) van de vroege jaren tachtig maakt deze podcast sowieso al de moeite waard, maar het mooist is hoe al deze verschrikkelijk verschillende mensen met elkaar leven, communiceren en hoe anders ieder de moord beleeft.
Rijke, geprivilegieerde, witte mensen die fundamenteel zo overtuigd zijn van hun eigen superioriteit – de vraag is allang niet meer ‘waar hebben we dat eerder gezien?’ maar ‘hoeveel schade richt de volgende aan?’.
“De beste podcast die ik ooit heb gehoord”, schreef iemand ergens. Ik gaf het na zes afleveringen op.
Nu is de manier waarop ze over die boeken praten al reden genoeg om deze podcast in je lijst te zetten – geen oppervlakkig gelul maar echt inhoudelijke gesprekken, met duiding en intertekstuele referenties en verderleestips – maar zeker ook de manier waarop ze met elkáár praten.
My Dad Wrote A Porno is geen audioboek, voor het plot hoef je het niet te doen. ER IS GEEN PLOT. Wel is er een man die (soms walgend) de erotica van zijn vader leest, en twee vrienden die hem uitlachen.
Als MeToo een marketingmiddel was, zeker voor linkse, feministische begin-veertigers als ik, waarom was anno 2022 mijn timeline – mijn door adverteerders en algoritmes gecureerde timeline – dan ineens weer terug op het niveau van ‘zeikwijf’ en ‘aandachtshoer’? Wat was het idee, wat leverde dat op? Een journalist viel destijds hetzelfde op. Er werd een onderzoek gestart. Het resultaat is deze podcast, een van de beste die ik dit jaar luisterde, omdat-ie in al z’n rust enorm veel opschudt (en daarbij luistert als een thriller).